Als jongeren 18 jaar worden verandert er veel, er wordt steeds meer zelfstandigheid verwacht en ze moeten opeens van alles zelf regelen.

Ook qua zorg veranderd er opeens een heleboel voor deze doelgroep. Waar ze eerst jeugdhulp kregen, wordt er opeens zorg gegeven vanuit de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) of de WLZ (Wet Langdurige Zorg). De verlengde jeugdhulp is ook mogelijk maar wordt veel minder gebruikt. Sommige jongeren moeten opeens wisselen van zorgverlener, omdat hun vaste begeleider niet gecontracteerd is. Door deze wisselingen en omdat jongeren vanaf 18 jaar eigen risico moeten betalen, haken veel jongeren af. De jongvolwassenen (18+) zijn vaak zorgmoe en denken dat ze het wel zelf kunnen, zonder ondersteuning, maar dit blijkt toch erg moeilijk te zijn. Hierdoor is deze doelgroep moeilijk te bereiken. Ze willen geen jeugdhulp meer. Daarnaast is de hulp voor volwassenen meer op participatie en minder op ontwikkeling gericht, en is het daardoor minder passend.

De problemen van de 18-plussers blijken vaak al eerder te ontstaan, vaak rond 15 a 16 jaar. De problemen kunnen aanhouden tot ongeveer 25 jarige leeftijd. De zorg voor 16 – 25 jarigen blijkt vaak onvoldoende aan te  sluiten bij de leerwensen van deze jongvolwassenen. Een deel van deze groep heeft vaak het gevoel  nog helemaal niet klaar te zijn voor volwassen verantwoordelijkheden, bij deze jongeren overheersen angst of afhankelijkheid (zorg nog wat langer voor mij). Een andere groep kenmerkt zich eerder door recalcitrant gedrag, zij verlangen vooral naar met rust gelaten worden, willen een baan, lekker geld verdienen en verder niets. Hulpverlenersorganisaties werken vaak aan het vergroten van zelfredzaamheid, maar de werkwijze blijkt minder aan te sluiten.

Volgens het Nederlands Jeugd instituut is het nodig dat er een integrale, preventieve aanpak komt voor de jongeren van 16 jaar en ouder. Een groot gedeelte van deze jongeren zullen altijd extra ondersteuning nodig hebben. Zij hebben een kleiner netwerk, maar het wordt w aangeraden om te investeren in het netwerk van deze jongeren. Het is daarbij nodig dat er niet alleen wordt gekeken naar het individu zelf maar ook naar andere gezinsleden. Hierbij is er een regisseur en ook een persoon binnen het eigen netwerk of het zorgnetwerk. Het is nodig dat de jongere vertrouwen heeft in deze hulpverlener, zodat hij/zij problemen kan bespreken.

De Raad voor de Volksgezondheid en Samenleving wil de problematiek aanpakken door:

  1. De leeftijd waarop jeugdhulp ontvangen kan worden standaard verhogen naar 21 jaar.
  2. Onderzoeken of een jongere vanaf 16 jaar misschien al ondersteuning vanuit andere wetten kan ontvangen.
  3. Onderzoeken of geld vanuit verschillende potjes gecombineerd kan worden, zodat de hulpverlening ongehinderd, zonder wisselingen van personen, door kan gaan.
  4. Het aanbieden van hulp die specifiek gericht is op jongvolwassenen tussen de 18 en 24 jaar.
  5. Onderzoeken of het mogelijk is om jongeren in gedwongen jeugdzorg via de jeugdwet langer verplicht hulp te laten krijgen

Het actie programma Zorg voor de Jeugd doet de volgende aanbevelingen om de zorg voor 18+ te verbeteren:

  1. Pleegzorg standaard verlengen naar 21 jaar.
  2. Standaard een toekomstplan maken voor jongeren en hierbij passende zorg gaan inzetten.
  3. De mogelijkheden van verlengde jeugdzorg beter benutten.

Deze aanbevelingen kunnen helaas niet snel worden ingevoerd.

Daarbij komt dat organisaties die gericht zijn op volwassenen niet goed aansluiten op jongeren. Zeker bij de psychiatrie is dit het geval. Een volwassen aanpak kan zelfs averechts werken. De zorg die wordt geleverd vanuit de WMO is vaak te licht en niet ingericht op jongvolwassenen, maar een WLZ indicatie kan ook nog niet afgegeven, omdat het soms nog niet duidelijk is of, en in welke mate, de jongeren voor de rest van hun leven ondersteuning nodig hebben. Sommige gemeente eisen een toekomst plan voor jongeren van 16,5 jaar voordat zij een indicatie afgeven.

Qua scholing en werk zitten deze jongeren vaak op het speciaal onderwijs of mbo1. Na het behalen van hun opleiding is het nog steeds erg lastig om aan een betaalde baan te komen. Ook hebben ze geen startkwalificatie. Voor deze jongeren zal een ervaringsdeskundige goed kunnen helpen.

Bibliografie

Handreiking van jeugdnaarvolwassenheid. (2016, autustus). Opgehaald van Nederlands Jeugdinstituut: https://www.nji.nl/nl/Download-NJi/Handreiking-van-jeugdnaarvolwassenheid.pdf

Kuipers, M. (2017, Juli 12). Onderzoek ‘Met 18 jaar ben je (niet) volwassen’. Opgehaald van Rijksoverheid: https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2017/07/12/onderzoek-%E2%80%98met-18-jaar-ben-je-niet-volwassen

Niessen, I., & Vegt, J. v. (2018, november 1). En dan ben je volwassen – Onderzoek naar de leeftijdsgrens van de jeugdhulpplicht. Opgehaald van rijksoverheid.nl: https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2018/11/05/rapportage-aef-onderzoek-leeftijdsgrenzen

Stap 6: Zorg voor aansluiting tussen de ambities en het aanbod aan voorzieningen en activiteiten. (sd). Opgehaald van nederlands jeugdinstituut : https://www.nji.nl/nl/Stap-6-Zorg-voor-aansluiting-tussen-de-ambities-en-het-aanbod-aan-voorzieningen-en-activiteiten

https://www.nji.nl/nl/Stap-6-Zorg-voor-aansluiting-tussen-de-ambities-en-het-aanbod-aan-voorzieningen-en-activiteiten

Laat een reactie achter